نقد الهی باشد نه ایجاد یاس وناامیدی اگر چه ریشه فسادها را ....
37 بازدید
تاریخ ارائه : 12/22/2013 8:34:00 AM
موضوع: حقوق

افراط و تفريط در گزارش هاي فسادتصويرسازي غيراخلاقي از جامعه داوود حشمتي، 

روزگار بدي شده. نه در بيرون كه در درون ما. روزي نيست كه يك گزارش درباره فساد، فحشا، اعتياد نبينيم. با اينكه سعي مي كنيم به طور معمول از بازتاب آنها خودداي كنيم اما حجم اخبار آنقدرها زياد هست كه خودش را بر همه تحميل مي‌كند.

بازتاب يك معضل اگر به قصد و نيت درست نباشد، عين اشاعه منكر و مضر است. اگر بازتاب فساد اداري، اقتصادي به قصد اصلاح نباشد و تنها به بيان مشكل بپردازد، ضررش به همان اندازه اي است كه چشم‌‌ها را بر روي آن معضل مي بنديم. دقت كنيد كه كم كم داريم عادت مي كنيم به اين زورگيري‌ها، فساد اداري، فحشا، اعتياد و.... چرا؟

يكي از مهمترين عوامل اين است كه همه سايت ها و رسانه ها، گزارشات مفصلي و مكرري از آنها منتشر مي كنند. موضوع اين است كه فقط اين گزارشات به صورت افراطي منتشر مي شود و ديگر هيچ.

قرار است با انتشار اين گزارش ها چه هدفي را دنبال كنيم؟ اگر قصدمان اين است كه با انتشارشان مسئولي را متوجه بخشي از جامعه كنيم كه كمتر ديده مي شود، آيا انتشار يكبار، يا هر ازگاهي آن كفايت نمي كرد؟ كدام يك از گزارش هاي نوشته شده پيگيري شد؟

متاسفانه بايد گفت كه اين گزارش‌ها تنها به خاطر جذاب بودن موضوع منتشر مي شود. كافي است درباره موضوعاتي گزارشي منتشر كنيد كه مردم سعي مي كنند راجع به آن با هم درگوشي حرف بزنند. بالطبع موضوعاتي كه شرم و حيا مانع از بيان آن با صداي بلند مي‌شود‏ براي مردم جذاب است.

دقت كنيم كه با اين گزارش ها كم كم به جامعه گفتيم: دزدي امري است عادي، فحشا در همه خيابان ها ديده مي شود، اعتياد در بين همه خانواده‌ها هست؟

توجه نمي كنيم كه با اين گزارش ها در واقع استثنائات جامعه را پررنگ كرديم؟ واقعيت اين است كه اين معضلات در جامعه ما وجود دارد اما حد و اندازه اش چقدر است؟ آيا آنقدر هست كه به عموميت جامعه تعميم داده شود؟ آيا عموم جامعه ايران معتاد هستند؟ ياعموم جامعه ايران دچار فحشا هستند؟ افراط در ارائه اين گزارش ها همانقدر مضر و آسيب زننده است كه تفريط در عدم ديدنشان. متاسفانه امروز در انتشار اين گزارش ها به حالت افراط رسيديم. چه كسي خودش را مسئول اين تصويرسازي بد از جامعه ميداند؟

كمتر ديده شده كه از رويه هاي درست و تلاش ها براي رفع اين معضلات براي مردم گزارش تهيه شود. در صورت تهيه و انتشار هم آنقدر بد و غيرجذاب عمل مي كنيم كه كوچكترين توجهي به آن نمي شود. هيچ كس رفتار آن مسئول را نمي‌بيند كه صادقانه و خالصانه شب و روزش را براي مردم صرف مي‌كند. هيچ كس از آنها گزارشي تهيه نمي كند. جامعه ايراني دارد عادت مي كند به اينكه تنها اخبار افشاگري را مطالعه كند و كم‌كم آنچه در ذهنش تخريب مي شود، كليت سيستم اداره كشور و تصوير كلي جامعه است.

البته اين توضيح هم ضروري است كه پيگيري يك موضوع، و معضل تا رسيدن آن به نتيجه، نه تنها مصداق اين موضوع قرار نمي گيرد بلكه همانطور كه گفته شد، اساسا بايد هدف انتشار آنها رسيدن به نتيجه باشد. اما متاسفانه كمتر كسي به دنبال نتيجه فسادهاست. تنها چيزي كه به براي همه جذاب شده، نفس و اصل افشاي فسادهاست.

متاسفانه بايد گفت: جامعه – به ويژه جامعه مجازي - عادت كرده به كشف و مطالعه فساد هاي اجتماعي، افتصادي، سياسي و مايل نيست فعلا از آن دست بردارد. كمترين ضررش اين است كه تصويري كه از جامعه ايراني مي سازيم، تصوير جامعه اي فاسد و به شدت غيراخلاقي است.