کبوتر ریا کار حرم »مروان با ریاستش به قران گفت هذا فراق بینی و بینک
46 بازدید
تاریخ ارائه : 12/7/2013 10:30:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

جمعه, 15 آذر 1392 ساعت 09:43

و چه می دانی که این صندلی ریاست چیست؟!

شفقنا (پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه)- حسین الصدر در روزنامه المدی چاپ عراق در یادداشتی نوشت:

-1-

با وجود اینکه رابرت موگابه یکی از بدترین حاکمان آفریقاست، کشور زیمبابوه تاکنون نتوانسته است او را برکنار کند. عجیب تر اینکه موگابه روزگاری به فردی تشبیه می شد که « نماد آزادی و پرچم زیمبابوه بود اما پس از آنکه قدرت را قبضه کرد فساد و ستمگری را به حد اعلا رساند »‌.

پرسشی که اینجا مطرح می شود اینکه: آیا این تبدیل هولناک به دلیل قدرت و جادوی فرد است یا در اثر عوامل دیگری است که پدید می آید. به هرحال، جابجایی یک فرد از سنگر علم و دانش و آزادگی به سنگر ستمگری یک دگرگونی سهمگین است. ما نمی توانیم تاثیر قدرت را بر صاحبانش بخصوص دراین رابطه خاص نادیده بگیریم.

-2-

درتاریخ خوانده بودیم که:

عبدالملک مروان خلیفه معروف اموی به دلیل کثرت عبادت و نیایش هایش به « کبوتر حرم » مشهور شده بود اما به مجرد اینکه خلافت به او رسید، قرآنی را که پیش روی خود داشت بست و گفت: هذا فراق بینی و بینک!!

بدنیست اشاره کنیم که حجاج بن یوسف ثقفی تنها یکی از نتایج اعمال زشت و یکی از دست نشاندگان او بود. از عمر بن عبدالعزیز نقل شده است که گفت: اگر هر امتی ستمگرش را بیاورد و ما هم در مقابل آنها حجاج را بیاوریم باز ما بر همه آنها غلبه داریم.

با این حال من اعتقاد دارم که دیکتاتور مدفون ما در عراق ( صدام ) از حجاج هم ستمگرتر بود. یک بار در دوران مبارزه در شعری گفته بودم که: «حجاج عراق با خون هایی که ریخت و برجی که برای خود برافراشت کاری کرد که ما هزار حجاج قدیم را از یاد بردیم» .

یک بار دیگر هم گفته بودم:  «ستمگر کینه توز بغداد با آتش و آهن که حکومت می کند. او کار را به آنجا رساند که از همه ستمگران گذشته وحال پیشی گرفت ».

-3-

امروز اما نمی توانیم تاثیرات منفی قدرت طلبان را در عراق جدید نادیده گرفته و شیوه های آنها را نقد نکنیم.

به نظر من این صندلی های ریاست است که اخلاق آنها را فاسد کرده است. افرادی که روزی به فروتنی و مودب بودن شهره بودند امروزه به مستکبرانی خود شیفته تبدیل شده اند. کسانی که به مردم فخر می فروشند و با اقتدارشان دیگران را تحقیر می کنند.

حتی می توان گفت که این صندلی های ریاست است که عقل برخی از آنها را مسخ کرده و آنها به پرچمداران ریاکاری و خرافی پرستی مبدل کرده است . این درحالی است که ما می پنداشتیم دوران خرافه پرستی به پایان رسیده و هرگز دیگر بازنخواهد گشت.

یکی از آنها که تا حدودی خود را اهل فکر و فرهنگ هم می داند اخیرا مدعی شد باران های سیل آسایی که در بغداد بارید بیانگر خشم آسمان از اهالی این شهر بود زیرا به اعتقاد او مردم از دین و اعتقادات مذهبی شان فاصله گرفته بودند!!

خرافه پرستی را می بینید چگونه است. او می خواهد با این حرف های توخالی فکر انسان های ساده و بی آلایش را متزلزل کند تا در آینده به سمت گروه او رفته و در انتخابات آینده پارلمان به طرفدارانش رای دهند. باید پرسید چه کسانی حاضر شده اند چنین افرادی را در صدر لیست خود قرار دهند؟

آری، این صندلی های ریاست است که موجب می شود تا بسیاری برادر و دوستان شان را فراموش کنند و فراتر از آن اساسا مفاهیم دوستی و برادری را انکار کنند.

این صندلی های قدرت است که با انتشار اخبار دروغین و پخش شایعات زشت و طرح مسایل موهومی که به رقبا نسبت داده می شود، می کوشند دیگران را از دور رقابت ها خارج کنند.  این صندلی های ریاست است که صاحبانش را بر آن می دارد تا نسبت به مصایب  و بحران ها و مشکلاتی که برای این کشور و شهروندان پیش آمده،  خود را از هرگونه خطایی مبرا بدانند و درعوض  پذیرش مسوولیت ها همه مشکلات را به گردن دیگران بیندازند و آنها را به عنوان مقصر به مردم معرفی کنند.

این صندلی های ریاست است که موجب می شود تا اکثر صاحبانش حتی رقیبان خود را دشمن ملت و میهن معرفی کنند و هرروز آنها را با اتهام تازه ای از میدان به در کنند. آنها در واقع تنها به یک اصل پایبند هستند و آن « ایمان »‌به خود و « انکار » دیگران است.

این صندلی های ریاست است که موجب می شود تا افرادی که به نظر می رسد به حج و عبادت های مکرر عادت کرده  و حتی معتاد شده اند از طریق معاملات مشکوک به خوردن اموال حرام روی آورند. آنها از طریق واگذاری برخی طرح و پروژه ها، اموالی را از شرکت ها و بازرگانان طلب می کنند که نوعی باج خواهی است.

این همان صندلی هاست که بسیاری را بر آن می دارد تا گوش هایشان را به روی سخنان دیگران ببندند تا شاهد فجایع و مصیبت های روزمره مردم عراق نباشند.

همین صندلی هاست که برخی را بر آن می دارد تا عزت و خردمندی شان را از یاد ببرند. چنین افرادی فقط گوش به فرمان روسای خود هستند و نگران توبیخ یا تنبیه آنها. بنابراین چون موجوداتی بی اراده در برابر خواسته های مقامات بالاتر برای حفظ صندلی هایشان لب از لب نمی جنبانند.

این صندلی هاست که اکثر صاحبانش  را افرادی سودجو و فرصت طلب بار آورده تا در مراحل قانونگذاری یا صدور دستورات، پیش از آنکه به منافع عالیه کشور و ملت توجه کنند فقط به فکر منافع شخصی و گروهی خود باشند. حتی می شود گفت برخی از قوانینی که آنها می نویسند به گونه ای است که با معاملاتی که از پیش کرده اند همخوانی داشته باشد!

این صندلی های ریاست است که خیلی از مقامات را برآن می دارد تا به بدترین و زشت ترین شکل قوانین اساسی و یا سایر قوانین و مقررات را زیر پا بگذارند. این صندلی هاست که آنها را وا می دارد تا به ارزان ترین شکلی سوگندهایشان را بفروشند.

جالب اینکه آنها در شغل شان با مهارت و هوشمندی خاصی عمل می کنند و همه هوشمندی شان را صرفا درجهت حفظ دستاوردها و منافع خود به کار می برند.

این صندلی هاست که برای صاحبانشان «حرام» را «حلال» می کند. «‌دروغ»‌ را که یکی از گناهان کبیره است مجاز می شمارد و «تزویر» را مباح می کند و آنگاه برای دست یافتن به تعدادی رای از طریق اموال سیاسی حاضر است هرگونه سند یا شهادتی را امضا کنند.

این صندلی هاست که حتی خیلی از صاحبان شان را بر آن می دارد تا به جای تکیه کردن بر تودهای مردم به کسانی در «خارج» متوسل شوند.

و.... این داستانی اندوه بار است.

منبع: روزنامه المد