ائتلاف «صلیب و سلفی و صهیون»، نه ائتلاف مردان سیاسی آشکار در صحنه، بلکه ائتلاف مجامع مخفی و نمایندگان لژنشین آنهایند که به فرمان مادر، یعنی اشرار یهود پای در میدان عمل نهاده‌اند. مردان این لایه، عمری به درازای قرون‌ و عزمی جزم و ثابت برای سیطرة تمام بر جهان مؤمنان و مستضعفان و کینه‌ای به ژرفای کینة ابلیس دربارة خداوند، ادیان و انسان دارند.
در طول همة قرون، ابلیس و یار دیرینش بنی‌اسرائیل مترصدّ انتقام از خدا و مؤمنان ادیان بوده‌اند.

پنج یا شش روز پیش برای رفع گیروگوری که در کارم افتاده بود، به یکی از سازمان‌های فرهنگی رسمی مراجعه کردم. از معاون محترم آقای رئیس، وقت گرفتم.
و برای دیدارش روز یکشنبه ساعت ۱۰ به دفتر کارش رفتم. منشی معاون محترم که مرا نمی‌شناخت، گمان برد بدون هماهنگی قبلی راه افتاده و به ایشان مراجعه کرده‌ام. از این رو اعلام داشت آقای معاون جلسه دارند و نمی‌توانند شما را ملاقات کنند. به او گفتم قبلاً با آقای معاون برای دیدار در این ساعت هماهنگ کرده‌ام و ایشان منتظر من هستند. برای کسب تکلیف به اتاق آقای معاون رفت. لحظه‌ای نگذشته برگشت. اذن دخول صادر شده و من وارد شدم. آقای معاون با دو نفر از کارمندان چاق و لاغرش در حال اختلاط بود. با ورود من، آن دو خارج شدند. دم در احوال‌پرسی کردیم. از قبل مرا می‌شناختند، آقای معاون تعارف کرد و من نشستم. هنوز از حال و هوای جلسة قبلی‌اش با کارمندانش بیرون نیامده بود، رو به من گفت: خبر دارید در صف خرید مرغ زد و خورد شده و حتّی مردم سر خرید مرغ بر روی هم چاقو کشیده‌اند. گفتم: چیزهایی شنیده‌ام. ادامه داد:
در «نیشابور» هم مردم با سر و صدا به طرف فرمانداری هجوم برده‌اند. دیدم دست بردار نیست. گفتم: خبر داری همین یکی دو روزه در عراق چند نفر از شیعیان را همچون مرغ سر بریده‌اند. گفت: عجب! گفتم:
امروزه عراق و بحرین و یمن و سوریه، دستِ کمی از کشتارگاه ندارند. روزانه صدها نفر از شیعیان و مظلومان مستضعف را سلّاخی می‌کنند؛ در حالی که موضوع مرغ در سرزمینی که رسانه‌ها روزی صد بار از آن به عنوان اُمّ ‌القری یاد می‌کنند، تبدیل به تیتر اوّل روزنامه‌ها و سر خطّ مهمّ اخبار شبانگاهی رسانه‌های صوتی و تصویری شده است.

گویا متوجّه شد که تعریضی در کلامم وجود دارد. ماجرای مرغ فراموش شد؛ اگرچه من هم از دیدارم نتیجه‌ای نگرفتم و گیر و گوری که به کارم افتاده بود، برطرف نشد.
پوشیده نیست که شرق اسلامی را گردبادی هولناک در می‌نوردد. شرایط وحشتناکی که تنها در هجمة مغول و صلیبی‌های فرنگی به این منطقه، در چند قرن قبل از این، مشابه آن را تجربه کرده بودیم. متأسّفانه این گردباد سرخ، تومار مستضعفان از میان شیعیان آل محمّد(ص)
 را در هم می‌پیچد. چه می‌توان گفت وقتی در ائتلاف ناجوانمردانه‌ای، مستکبران عزم خود را برای قتل عامّ مستضعفان ساکن شرق اسلامی جزم کرده‌اند.
با حیله‌گری و سیاست چنان میان اقوام و ملل و به ویژه سران دولت‌های این منطقة خونین جدایی افکنده‌اند که امید شکل‌گیری کوچک‌ترین ائتلاف برای فریاد کشیدن بر سر متکبّران و مستکبران وجود ندارد تا چه رسد به اقدامی باز دارنده. چیزی شبیه آخرین سده از حضور دولت‌های اسلامی در «اسپانیا» و «اندلس». در آن عصر هم مسلمانان ساکن «شبه جزیرة ایبری»، پس از سال‌ها تجربة شکوه و عظمت حوزة فرهنگی و تمدّنی خود و برخورداری از تنومندی سیاسی، در اثر اختلاف و تفرّق امراء و حکّام بلاد اسلامی، چنان ضعف و فتوری را تجربه کردند که با هجوم قشون مسیحی متّحد از هم پاشیدند و یکی پس از دیگری سقوط کردند.
در آن عصر هم برخی حکّام مسلمان برای ماندن، دستِ دوستی و وحدت به سوی فرمانروایان دراز کردند و تبدیل به آلت فعل فرنگیان شدند و شد آنچه که شد. مصیبت پشت مصیبت وارد آمد تا آنکه جملة اسپانیا و اندلس، پس از چند قرن شکوفایی از مسلمانان باز پس گرفته شد. صدای اذان مأذنه‌ها به خاموشی گرایید و زنگ ناقوس‌ها همة فضای شبه جزیرة ایبری را از خود آکنده ساخت.
مسلمانان را از شبه جزیرة ایبری راندند و تتمّة آنان را وادار به پذیرش مسیحیّت کردند.

تاریخ نه یک بار، بلکه صد بار تکرار می‌شود. این قواعد و سنّت‌های ثابت الهی‌اند که چه بخواهی و چه نخواهی، خود را از میان اعمال و اقوال فردی و جمعی، بر می‌کشند و نمود پیدا می‌کنند. گویا شرق اسلامی نمی‌خواهد گوش جان به ندا و دعوت تاریخ دهد. از همین روست که به جای عبرت گرفتن از تاریخ خود عبرت تاریخ می‌شود، آن هم نه یک بار، بلکه صد بار. از همین روست که امروزه، شرق اسلامی، به ‌رغم داشتن ثروت و مکنت فراوان در استضعاف به سر می‌برد. به ‌رغم دارا بودن جمعیّت بزرگ در انفعال غلتیده و به ‌رغم سلطه بر مهم‌ترین نقاط استراتژیک آبی و خاکی جهان، زمین‌گیر شده است. به زبان دیگر، در وضعیّت اسفباری فرو رفته که برتری جمعیّت، برتری ثروت، برتری انگیزه و آرمان و برتری سلطه بر نقاط مهمّ سوق‌الجیشی، ژئوپلتیک و استراتژیک، گرهی از مشکل او را نمی‌گشاید. این همه در حالیست که آنها تنها و تنها از طریق بهره‌گیری از ذخایر زیرزمینی انرژی و کانال‌های انتقال انرژی در دریاها می‌توانستند خود را از شرایط انفعالی برهانند.
اشاره به غرب مسیحی، ناظر بر اعلام وجود نوعی سوگیری پنهان دشمن غربی در مقابل مسلمانان است؛ چنان که در بیان نمادین ائتلاف «صلیب و صهیون» نیز این بار معنایی حفظ شده است. می‌خواهم اشاره کنم که به ‌رغم گمان و تصوّر جعل شده، برای ساکنان شرق و غرب عالم، درگیری‌های امروز و همة آنچه بر سر شرق اسلامی آوار شده، بیش و پیش از آنکه، حاصل مجادلات آشکار و موضع‌گیری‌های سیاسی و اقتصادی باشد، ناظر بر وجود نوعی سوگیری مذهبی است.
غرب، به ‌رغم تجربة جهان مدرن، بسط سکولاریسم و ماتریالیسم ملحدانه در جهان، دیگر بار با رویکردی «صلیبی و صهیونی» هجمة خود را آغاز کرده است.
در یادداشت‌های قبلی‌ام بارها از «آخرالزّمان جعلی» و بر ساختة این ائتلاف غیر رحمانی صلیب و صهیون یاد کرده‌ام و با ذکر قراینی هم پیش‌بینی کرده‌ بودم آنها دیر یا زود، برای معلوم کردن تکلیف نهایی خودشان با شرق اسلامی و نابودی مسلمانان راستین، دست به یک دسیسة بزرگ خواهند زد و با طرّاحی یک «جدال آخرالزّمانی مجعول» زمینه را برای فریفتن احساس و عقل مردم جهان و کشاندن آنها در یک درگیری بزرگ فراهم خواهند آورد.
نمی‌توان انکار کرد که مراکز مطالعاتی و پشتیبانان فرهنگی و نرم‌افزاری ماشین ویرانگر سیاسی و نظامی این ائتلاف، از اطّلاعات جامعی دربارة دریافت‌ها و رویکردهای آخرالزّمانی دینی جهان مسیحی و مسلمانان و شیعیان برخوردارند. این مراکز، با گردآوری منابع و متون فرهنگی عموم ملل، ردیابی جریانات مذهبی و اجتماعی جاری در جهان و تجزیه و تحلیل داده‌های حاصل آمده، به اطّلاعات جامعی دربارة «باور مهدوی»، «شرایط پیش‌بینی شده توسط بزرگان دینی» و «نقشة راه ظهور منجی موعود مسلمانان» دست یافته‌اند؛ در حالی که مسلمانان و مراکز فرهنگی آنها در غفلت تمام، سال‌ها وقت و فرصت ذی قیمت و حیاتی را در اثبات مستندات یک روایت یا کنترل و رصد گرایش سیاسی و اجتماعی گفت‌وگوکنندگان از مباحث موعودگرایانه و مهدوی از دست داده‌اند. آنها همة مجال را از مسلمانان و مستضعفان، از امام مبین(ع) و از جهان اسلام گرفته‌اند. آنها در خود پیچیده و به خود مشغولند؛ در حالی که خصم، تمامی قوای مادّی و فرهنگی خود را علیه شرق اسلامی وارد میدان ساخته است. متأسّفانه مسلمانان از استراتژی خصم غافل و خود بی‌استراتژی وارد میدان مبارزه شده‌اند.
همواره قشون منفعل و بی‌استراتژی در میدان عاقبت، شکست را تجربه کرده‌اند.
این ساده‌لوحی است اگر خصم مسلّح و کین‌جوی جهان مستضعفان را که امروزه در مثلث خونین «صلیبی و سلفی و صهیون» خود را می‌نماید، جامعه‌ای متشکّل از مردان آشکار سیاسی و اتو کشیدة نظامی و امنیتی غربی بشناسیم. آنها که هر از چندی از مجرای احزاب سیاسی سر برمی‌آورند، برای مدّتی بر صدر دولت‌های غربی می‌نشینند. اینان بیرونی‌ترین لایة حکمرانی در جهان مایند، اینان آلت فعل و عملة ظلمة لایة دومی هستند که پنهان از چشم خلق روزگار، شهوت نام و عنوان را در خود کشته و با نهان‌روشی، گوشة لژهای مجامع مخفی ماسونی و ایلومیناتی را بر تخت سلطنت ترجیح داده‌اند تا با انگشت اشاره چون شطرنج بازی ماهر، مهره‌ها را جابه‌جا کرده و با صبوری، مترصّد فرصت بمانند و حریف را مات کنند.
این فرمانی برخاسته از تلمود بنی‌اسرائیلی است که از پیروان خود می‌خواهد همواره چونان مار سر را در سوراخ پنهان کرده و دُم را نمایان کنند تا چنانچه دُم زده شد، سر سالم بماند و دُمی دیگر برای خود بسازد.
مردان صحنة سیاسی دم آشکار مار زهراگین مجامع مخفی بنی‌اسرائیلی‌اند.
عدّة محدودی در جهان امروز از عمل و نقش این جماعت مطّلعند. آنچه در بازی‌های نوجوانانه نیز از علائم و نشانه‌های فراماسونری به ما نمایانده می‌شود، حقیقت و ماهیّت پنهان این جریانات مخوف نیست. این هم خود، بازی مشغول کننده‌ای بیش نیست.
امّا، لایة سوم و اصلی، پیچیده‌تر از لایة دومی، پنهان‌تر از آن و تعیین کننده‌تر در کار بازی قدرت است که درباره‌اش سخن نمی‌گوییم. ائتلاف «صلیب و سلفی و صهیون»، نه ائتلاف مردان سیاسی آشکار در صحنه، بلکه ائتلاف مجامع مخفی و نمایندگان لژنشین آنهایند که به فرمان مادر، یعنی اشرار یهود پای در میدان عمل نهاده‌اند. مردان این لایه، عمری به درازای قرون‌ و عزمی جزم و ثابت برای سیطرة تمام بر جهان مؤمنان و مستضعفان و کینه‌ای به ژرفای کینة ابلیس دربارة خداوند، ادیان و انسان دارند.
در طول همة قرون، ابلیس و یار دیرینش بنی‌اسرائیل مترصدّ انتقام از خدا و مؤمنان ادیان بوده‌اند.
با مقدّمه ساختن همة آنچه بیان شد، می‌خواهم عرض کنم، غرب و همراهان با غرب، (گروه ائتلاف) در شرایط تاریخی حاضر، خود را مواجه با سه موضوع مهم می‌بینند:
۱٫ بحرانی فراگیر و گلوگیر، سونامی وحشتناکی که همة پهنه‌ها را در می‌نوردد و پیش می‌آید.
صورت ظاهر این بحران در مناسبات اقتصادی، چنگال تیز خود را در غرب نشان داده است؛ امّا این بحران چند وجهی و پیش رونده است. مخموری بحران، حاصل شراب‌خواری و خودکامگی بی‌حساب چهارصد ساله است که اینک در همة حوزه‌های فرهنگی و تمدّنی نمود یافته است. باید اذعان داشت بحران مشروعیت حوزة فرهنگی و نظری، بنیاد و مادر سایر شعب و شقوق بحران هویّت، اخلاق، مدیریت، سیاست و اقتصاد است که تمدّن مدرن را در بن‌بست گرفتار آورده است.
بارزترین وجه آن، یعنی بحران اقتصادی، غرب را مستعدّ فروپاشی و قرار گرفتن در آستانة جنگی فراگیر و خانمانسوز می‌سازد.
دغدغة کنترل بحران یا انتقال دهانة آتشفشانی آن به منطقه‌ای دیگر مجال هر گونه موضع‌گیری عاقلانه و اندیشمندانه را از غرب گرفته است؛
۲٫ دومین موضوع فراروی سران پشت‌پردة ائتلاف صلیب و صهیون که اینک فرزندخواندة وهّابی سلفی خود را هم در کنار خویش آورده است، اجرای آخرین فصل از سناریوی حکومت جهانی بنی‌اسرائیلی است؛ همة آنچه که طیّ قرون، انتظارش را می‌کشیدند و برای محقّق ساختن آن همة ‌مقدّمات و تمهیدات را فراهم آورده‌اند.
احتمال از راه رسیدن رقیب قدیمی، یعنی «بنی‌اسماعیل» از شرق اسلامی، شتابی دو چندان به برنامة عمل طالبان جهان تک حکومتی بنی‌اسرائیل بخشیده است.
در سابقة اقوام، تنها «بنی‌اسماعیل» و «بنی‌اسرائیلند» که در دوردست افق دید خود، حکومت جهانی را نگریسته و در پی تأسیس آنند؛ اوّلی به حق و مطابق وعدة حق و دومی ناحق در پی این امرند. بنی‌اسرائیل با تکیه بر مکر و حیله و با دسیسه سعی در محقّق ساختن این آرزوی دیرین دارد؛ در حالی که بنی‌اسماعیل در انتظار آن، روزگار می‌گذراند.
دور از انتظار نیست که هم آنان، با آگاهی از بحران محتوم برای اقدام و از بین بردن زمینه و میدان عمل بنی‌اسماعیل به این سونامی و بحران سرعت بخشیده تا شاید از طریق جرّاحی و پیش از تلف شدن فرصت، جنین ناقص الخلقة حکومت جهانی بنی‌اسرائیلی را به دنیا بیاورد. این سخن به این معنی است که بحران اقتصادی در اروپای غربی، بحران زودهنگام و دست‌سازی است که اشرار یهود بر سر ساکنان غرب آوار ساخته‌اند تا از رود گل‌آلود، ماهی مطلوب خویش را صید کنند.
آنان می‌دانند چنانچه فرصت را از دست داده و آخرین فصل از سناریوی جعلی حکومت جهانی خود را به اجرا نگذارند، برای همیشه فرصت را از دست خواهند داد؛
۳٫‌ موضوع سوم فراروی ائتلاف صلیب و صهیون، احتمال وقوع واقعة شریف ظهور منجی موعود از شرق اسلامی است. مطالعات گستردة انجام شده در مجامع و آکادمی‌های غربی دربارة رویکرد منجی‌گرایانة مسلمانان، احتمال وقوع این واقعه را نزد آنان پر رنگ ساخته است؛ هر چند در تفسیر مغرضانة خود، از این واقعه به مثابه سر برآوردن دجّال از شرق یاد می‌کنند.

پر واضح است چنانچه «بحران همه جانبة‌ عارض شده بر حوزة تمدّنی غرب»، چونان آتشفشانی در همان سرزمین فوران کند، سوزندگی‌اش اثری از آن حوزه و جملة خیالات بلند پروازانة ائتلاف صلیب و صهیون نخواهد گذاشت. از این رو، غرب تنها از طریق انتقال بحران از غرب به شرق اسلامی می‌تواند خود را از مشکل مهلک اوّل برهاند. از این روست که به نظر می‌رسد، یکی از دلایل بحرانی شدن سلسله وقایع سیاسی و نظامی در این منطقه، با موضوع انتقال بحران از غرب به شرق، ارتباط نزدیک داشته باشد و در این میان، جماعتی به نیابت از طرف ائتلاف صلیب و صهیون، به امید همراهی با آنها و به دلیل تعهّدات ویژه و پنهان در قبال آن ائتلاف، وظیفة‌ آتش زدن منطقه را عهده‌دار شده‌اند. از همین جاست که از ائتلاف اوّل، مثلث خونین ائتلاف «صلیب، سلفی و صهیون» سر بر آورده است.
نباید از یاد برد که سران مجامع مخفی از طریق اعضای خود در محافل وابسته مانند: ایلومیناتی، فراماسونری، بیلدربرگ‌ها، شوالیه‌های مالت و … سکّان هدایت و کنترل منظومة سیاسی اقتصادی کشورهای غربی و دول دست نشانده در سایر مناطق جهان را در اختیار دارند. بسیاری از سران دول مسلمان شرقی نیز خود را از طریق محافل فرعی به جرگة این مجامع پیوند زده و بخش کوچکی از همان منظومه را تشکیل می‌دهند.
مطالعة دقیق دربارة‌ «مجامع مخفی» و تشکیلات آنها در هدایت، مدیریت و کنترل جهان سیاست در عصر حاضر، پرده از آنچه که از آن به عنوان «منظومة سیاسی، اقتصادی جهانی غرب» و اقمار شرقی آن، که به گِردش به طواف آمده‌اند، یاد کردم، بر می‌دارد.
از نیمة دوم قرن بیستم میلادی و با باز شدن پای جناح راست مسیحی در سیاست «ایالات متّحدة آمریکا»، بسیاری از رؤسای جمهوری آمریکا (رونالد ریگان، جرج دبلیو بوش و …) متأثّر از آموزه‌های کلیساهای بنیادگرا و مسیحیان صهیونیست، گفتمان ویژه‌ای را با محوریت موضوع آخرالزّمان و ظهور قریب الوقوع حضرت مسیح(ع) و ضرورت آماده شدن برای جنگ محتوم آرمگدون در صحرای «مجدّو» واقع در «فلسطین» اشغالی، در سیاست خارجی خود وارد ساختند و فراتر از میادین سیاسی و اقتصادی، هزینة مداخلات نظامی در شرق اسلامی (افغانستان، عراق و …) را هم برایش پرداختند.
نفوذ سیاسی بنیادگرایان در آمریکا در کنار هزاران رسانة صوتی و تصویری و مبلّغان زبردست تربیت شدة‌ کلیساهای انجیلی، باعث بسط این گفتمان در لایه‌های مختلف حیات اجتماعی آمریکا و «انگلیس» شد و از این مسیر، زمینه‌های پذیرش شرایط آخرالزّمانی مورد ادّعای مبلّغان و ضرورت ورود به وقایعی سهمگین چون «پروژة آرمگدون» را فراهم آورد.
در این باره «موعود»، طیّ سال‌های گذشته مقالات مستند بسیاری را منتشر ساخته که قابل مراجعه است.
می‌خواهم عرض کنم که ساکنان غرب مسیحی، به ویژه ایالات متّحدة آمریکا، پیش‌تر و بیشتر از ما دربارة بحران‌های سهمگین و چند وجهی آخرالزّمان آگاهی دارند و حسب سناریوی بیان شده از طریق مبلّغان بنیادگرا و حتّی سینمای آخرالزّمانی هالیوود،‌ تصویری از پیش طرّاحی شده از مراحل و مواضع این مجموعه از وقایع در ذهن ساخته‌اند. در واقع، سران ائتلاف «صیلب و صهیون»، موفّق به القای
این پیش فرض شده‌اند که:
اوّلاً جهان در شرایط سخت آخرالزّمانی قبل از ظهور مسیح موعود وارد شده ‌است؛
ثانیاً کانون اصلی خطرات و تهدید‌ها از شرق اسلامی سر بر می‌آورد؛
ثالثاً جنگ‌ها و میدان‌داری نظامی در این فصل، ضروری و اجتناب ناپذیر است؛
رابعاً بازندة نهایی، سپاهیان دجّال شرقی و پیروز میدان، سپاهیان حزب مؤتلفة صلیب و صهیون است.
در این سناریو، فرافکنی عجیبی نهفته است. آنان عامل بحران و کانون بحران را شرق اسلامی معرفی می‌نمایند؛ در حالی که به خوبی واقفند که راز «بحران بزرگ فرهنگی و تمدّنی عارض شده بر غرب و به تبع آن جهان معاصر»، در غرب، رویکرد غربی و عملکرد غربیان مستکبر نهفته است.
بحرانی که از اوایل قرن بیستم میلادی تاکنون چنان‌که عرض شد، امواج پی‌درپی‌اش در مناسبات مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نمودار شده است.
در ادامه، راه خلاصی و خروج از بحران را هم گذار از مسیر سرکوب و تاراج شرق اسلامی و سلطة تمام عیار بر آن سرزمین، طیّ سلسله‌ای از مناقشات که در نهایت به آرمگدون می‌انجامد، معرفی می‌کنند و با این پیش فرض، فرمان عملیات گسترده و یورش به شرق را صادر می‌کنند.
در مسیر همین اقدام تهاجمی است که ائتلاف صلیب و صهیون، در اقدامی پیش‌دستانه با درگیر ساختن ساکنان کشورهای اسلامی به مناقشات داخلی منطقه، انرژی نهفته میان ساکنان سرزمین‌های مظلوم و مقهور را تخلیه می‌نماید و بر تمامی نقاط مهمّ استراتژیک و ژئوپلتیک در شرق، سلطة تمام عیار پیدا می‌کند. این سلطه‌جویی در خود، تضمین سلطه بر منابع انرژی نهفته در این منطقه را نیز به همراه دارد. آنان گمان دارند با تخلیة تدریجی و زود هنگام پتانسیل نهفته در شرق اسلامی و شمال آفریقا، احتمال انفجار بزرگ شرق مظلوم در سینة غرب ظالم را از بین می‌برند. مصداق آشکار این واقعه را امروزه در «تونس»، «لیبی» و «مصر» شاهد هستیم. در گمان سران ائتلاف صلیب و صهیون، اجرای زنجیره‌ای از پروژه‌ها، در نهایت، همة زمینه‌های بروز و ظهور منجی موعود مسلمانان را از بین برده و مسیر تاریخ را به نفع «صلیبی‌ها و سلفی‌ها و صهیونیست‌ها» که در نهایت به خانة سیاه مجامع مخفی و اشرار یهود برمی‌گردد، تغییر خواهد داد.
طیّ سه دهة اخیر، ساکنان جهان از طریق رسانه‌های جمعی، مجامع دانشگاهی، نظریّه‌سازان وابسته به مراکز مطالعات استراتژیک غرب و حتّی سیاست‌مداران، شاهد گفت‌وگوهایی دربارة برخورد تمدّن‌ها، جنگ صلیبی دوم، رویارویی تمدّنی اسلام و غرب، خروج دجّال از شرق و … بوده‌اند. در همین باره، مستندات تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی بسیاری ساخته شده است. به موازات همین ماجرا، خود با جعل سازمان‌هایی تروریستی نظیر «القاعده» و تقویت وهّابیت و سلفی‌گری مورد حمایت سعودی‌ها، سعی در مصداق‌سازی از دشمن شرقی و نشان دادن چهرة خشن و وحشتناک از اسلام معاصر کرده‌اند.
جریان سلفی و وهّابی معاصر، مجعول دستگاه‌های امنیّتی «بریتانیا» و تقویت شدة سازمان سیا است که در یک آن به ایفای چند نقش مشغول است.
در نقش اوّل با ارائة چهره‌ای خشن از مسلمانان، ساکنان غرب را از اسلام متنفّر و منزجر می‌سازند و با ارائة مستندات لازم، ائتلاف صلیب و صهیون را در نزدیک جلوه دادن رویارویی تمدّن غرب و جهان اسلام در چشم مردم غرب یاری می‌رسانند؛ امّا در همان حال با ایفای نقش دوم، به نمایندگی از طرف همان ائتلاف، همة مجال را برای ایجاد وحدت رویّه در میان مستضعفان مسلمان ساکن شرق اسلامی از بین برده و با آتش شعله‌ور ساختن اختلاف و درگیری‌های منطقه‌ای، موجب تضعیف نیروهای مسلمانان و تخلیة انرژی‌های مردمی می‌شوند، ضمن آنکه با گرفتن نقش مجاهدان ضدّ کفر و شرک مقابله کننده با یهود و آمریکا، مانع از شکل‌گیری جریانات معارض مستقل و جهادی اندیشمند حقیقی در منطقه می‌شوند که می‌توانند به قصد مقابلة جدّی با غرب وارد عمل شوند.
تمامی مستندات نشان می‌دهد که به رغم این نقش بازی، از سوی جریانات سلفی، در سال‌های اخیر حتّی یک تیر به سوی رژیم اشغالگر قدس و کاروان‌های نظامی آمریکایی اشغالگر پرتاب نشده و آنان در کنار آمریکا و هم‌پیمان با آنها، نقش مهمّی را در ایجاد تزلزل دولت‌های ضدّ غربی ایفا کرده‌اند. حضور و عمل این جریان در «عراق»، «یمن»، «سوریه» و «بحرین» شاهد روشنی برای این ماجراست.
در واقع آنان، مانند «سازمان منافقین» بدل به آلت فعل و عملة ظلمة «بنی‌اسرائیل» شده‌اند تا کمربند امنیتی محکمی گرداگرد رژیم اشغالگر قدس کشیده شود.
بعد از این خواهیم دید که همین جریان، در دستان مرموز مجامع مخفی، ایفاگر نقش ضدّ مسیح، نیروی شر و عامل شرارت در سناریوی طرّاحی شدة آرمگدون نیز می‌شوند.
از همین روست که درمی‌یابیم این ائتلاف شیطانی صلیبی، سلفی و صهیونی با قساوت تمام به جان مستضعفان منطقه افتاده است تا آب به آسیای بنی‌اسرائیل ریخته شود.
سال‌هاست که این ائتلاف شیطانی سعی در ارائة تصویری دهشتناک از آخرالزّمان و سال‌های قبل از ظهور حضرت مسیح(ع) در چشم ساکنان غرب دارد.
و برای این منظور، اقدامات گوناگونی را معمول داشته است، از جمله:
۱٫ به تصویر کشیدن تمامی رؤیاها و مکاشفات مندرج از «تورات» و «انجیل» مجعول با کمک رسانه‌های پر قدرتی همچون سینمای هالیوود؛
۲٫ تولید مجموعه‌ای از مستندات تلویزیونی به اتّکای قطعات پراکنده و قابل نقدی از پیش‌گویی مرموز به نام نوستر آداموس؛
۳٫ راه‌اندازی صد‌ها شبکه و ایستگاه رادیویی شبانه‌روزی در ایالات متّحدة آمریکا برای پخش موعظه‌ها، خطابه‌ها و مستندات ساخته شده؛
۴٫ گسیل هزاران خطیب از سوی کلیساهای بنیادگرای انجیلی به اقصا نقاط عالم برای تبلیغ و تبشیر و تهییج افکار عمومی؛
۵٫ …
تعداد تفاسیر نگاشته شده بر رباعیّات نوستر آداموس یهودی، پیش‌گوی مجهول الهویّه دربارة «فرانسه» در چند قرن قبل از این، از تعداد تفاسیر قرآنی موجود و منتشر در دست مسلمانان بیشتر است. به استناد همین پیش‌گویی‌هاست که محتوم بودن رویارویی با شرق اسلامی و کمیّت و کیفیّت جنگ نابودگر آرمگدون را جلوه‌گر ساخته و حتّی از آن تصویری به مثابه واقعة «قیامت کبرا» ارائه کرده‌اند.
بنا بر تصویر و تفسیرهای یهودیانة ارائه شده از طریق این محصولات، در یک سوی این میدان، ائتلاف نیروهای خیر و حامی از میان بنی اسرائیل و در سوی دیگر ائتلاف نیروهای شرّ، یعنی مخالفان بنی‌اسرائیل از میان مسلمانان و اعراب صف‌بندی خواهند کرد.
به همین دلیل است که عرض کردم حرکت‌های افراطی القاعده و سلفی‌ها، در هر صورت مستندات لازم را برای شعله‌ور ساختن درگیری مجعول آرمگدون (طرّاحی شده توسط سران مخفی ائتلاف صلیب و صیهون) در اختیار دشمنان، انسان و ادیان می‌گذارد و به همین دلیل هم می‌توان از ائتلاف خونین «صلیب و سلفی و صهیون» به عنوان بلایی برای ریشه‌کنی جهان اسلام و سرکوبی مسلمانان مستضعف و به ویژه شیعیان یاد کرد.
«ائتلاف صلیب و سلفی و صهیون» و وحدت رویّة آنان در «مجامع مخفی» تجلّی پیدا می‌کند، آنان به سهم خود، زمینه‌ساز اجرای بخش پایانی از سناریوی «حکومت جهانی بنی‌اسرائیلی‌اند.»
سلسلة وقایع جاری در شرق اسلامی، چنانچه به همین منوال پیش رود، در کوتاه مدّت به دلیل پراکندگی دول اسلامی و آلودگی آنان به نفوذ عوامل پنهان عضو مجامع مخفی، باعث شکوفا شدن لبخند پیروزی بر چهرة شیطانی این ائتلافیون خواهد شد. قرن‌ها پیش از این در اسپانیا و اندلس، مصداقی از این ماجرا رخ داده است. جادّة این واقعه را وهّابیون و سلفی‌ها هموار می‌سازند.
بنی‌اسرائیل و غرب گمان می‌برند تنها از طریق جنگ صلیبی دوم، مجال انتقال و فرافکنی بحران از سرزمین‌های غربی، دور ساختن تهدیدها و بالأخره نیل به اهداف دراز مدّت خود برای تأسیس جهان تک حکومتی را می‌یابد.
امّا اجازه می‌خواهم در بخش آخر پنجره‌ای دیگر را نیز در افق دید مخاطبان گرامی‌ام باز کنم.
این پنجره بر افق ظهور منجی موعود مقدّس، حضرت
صاحب الزّمان(عج) باز می‌شود.
در حتمی بودن این واقعة شریف تردیدی نیست؛ در حالی که در زمان قطعی وقوع آن هیچ اطمینانی نیست.
درگیری‌های ایجاد شده توسط سلفی‌ها و وهّابیون در شمال آفریقا و پس از آن سوریه، این گمان شیرین را به وجود آورده که ممکن است از میان منطقة شامات، سفیانی سر برآورد. همان که به عنوان اوّلین نشانة حتمی قبل از ظهور در روایات اسلامی شناخته می‌شود و اخبار آخرالزّمانی ما درباره‌اش سخن به میان آورده‌اند و مورد گواهی روایات مندرج در منابع شیعی نیز هست.
کشتار شیعیان، خوی و خصلت جنایت‌کاران سلفی، رویکرد مذهبی آنها و منطقة درگیری، یعنی شامات و بسیاری دیگر از وقایع این گمان را تقویت می‌کند.
همة ما امیدواریم با ظهور حضرت حجّت حق، مستضعفان خلاصی بیابند. از خداوند می‌خواهیم که ساعت و وقت معلوم را برساند و با ظهور مقدّس، دولت کریمة امام عصر(عج) بنا نهاده شود. بسیاری از قراین و شواهد، شباهت وقایع جاری عصر ما را در وجوه مختلف با وقایع پیش‌بینی شده در منابع و روایات اسلامی، تأیید می‌کنند؛ امّا بیم «آخرالزّمان مجعول» و شبیه‌سازی وقایع، این حقیر را بر آن می‌دارد تا عزیزانم را یادآور مراقبت و دقّت و صبوری شوم.
شبیه‌سازی وقایع را از آن روی گفتم که ائتلاف صلیب و صهیون، طیّ دو، سه دهة اخیر، اقدام به شبیه‌سازی شرایط سال‌های قبل از ظهور منجی، در هیئت سلسله‌ای از وقایع و حوادث کرده است تا به آنجا که امروزه، جمع کثیری از مسیحیان ساکن آمریکا و اروپا، خود را مهیّای واقعة آرمگدون ساخته‌اند. از بحران اقتصادی فراگیر در غرب نیز به عنوان یکی از همین مشابهت‌ها می‌توان یاد کرد.
آرمگدون، به آن سان که ائتلاف صلیب و صهیون از آن تعریف می‌دهند؛ میدان صف‌آرایی دو جناح درگیر غربی بنی‌اسرائیلی و شرق اسلامی است. طیّ سال‌های ۹۱ تا امروز، یعنی بیست سال، جناح غربی میدان را آراسته، مسلّح ساخته و مهیّای نواخته شدن شیپور جنگ و آغاز درگیری نهایی شده‌اند؛ در حالی که جناح شرقی در قد و قوارة جناح غربی آماده نشده یا اساساً‌خود را مهیّای حضور در قد و قوارة واقعه‌ای جهانی نساخته است.
آیا می‌توان جایی برای این احتمال گذاشت که، به همان سان که از طریق شبیه‌سازی وقایع، صف‌آرایی جناح غربی اتّفاق افتاده، در جناح دوم هم اقدام به شبیه‌سازی کرده باشند تا در این جناح نیز آمادگی فراهم آمده و آتش جنگ نهایی شعله‌ور شود.
این سخن، سخت به گوش می‌نشیند؛ امّا در میدان مبارزه، فرماندة زیرک، هیچ احتمالی را از دست نمی‌دهد. تردیدی نیست که غرب صلیبی و صهیونی از دیدگاه مسلمانان و شیعیان دربارة شرایط سال‌های قبل از ظهور و مسیر حرکت و عمل منجی موعود مقدّس ما آگاهی دارد؛ چنان‌که امید کنترل شرایط و عقیم ساختن حرکت آن منجی را هم در سر می‌پرورد.
روشن کردن آتش بحران در «شامات»، گسیل وهّابیون به این منطقه و حتّی تأسیس گردان‌های شمر و معاویه و یزید، به سرعت اذهان شیعیان را متوجّه و متذکّر شباهت حوادث با واقعة خروج سفیانی در سال قبل از ظهور امام می‌کند. این تذکّر، زمینه‌های ایجاد نوعی آمادگی برای یورش و مقابله را هم در پی خواهد داشت.
این سخن به آن معنی است که جناح شرق اسلامی نیز شکل گرفته و مهیّای رویارویی خواهد شد.
واقعة آرمگدون مورد نظر ائتلاف صلیب و صهیون با همراهی سلفی‌ها از میان این واقعه می‌تواند سر بر آورد؛ چنان‌چه واقعه، پیش از موعد مقرّر برای ظهور مقدّس حادث شود، نتیجه‌اش معلوم است. بنابراین:
 گوش‌ها را باید تیز کرد. گام‌ها را آهسته باید برداشت، مثل وقتی که در میدان مین قدم برمی‌داریم. شاید خداوند تدبیر دشمنان را ناکام بگذارد و از دلِ همین تمهیدات شیطانی، مقدّمات ظهور مقدّس فراهم شود. شاید مکر خداوند غالب شود و مکر مکّاران به خودشان برگردد. باید منتظر ماند. باید دست به دعا برداشت. بنی‌اسرائیل در سر سودای تأسیس امپراتوری جهانی قبل از ظهور آخرین نوادة اسماعیل(ع) و تأسیس دولت کریمه‌اش را دارد. برای این امر عجله دارد و مهیّای هر نوع جنایت و خونریزی است. او بی‌باکانه شیعیان را چون مرغ سر می‌برد؛ در حالی که ما در صف مرغ، در انتظار مرغ سر بریده‌ایم.
* سال‌های سختی پیش رو داریم. نفس‌ها به شماره می‌افتد، شیطان همة جنودش را در کار وارد می‌کند. باید آرام قدم برداشت؛ مثل همان وقتی که در میدان مین قدم برمی‌داریم.
* باید شیعیان مظلوم سوریه، بحرین، یمن و عراق را دریافت.
* باید اندیشه کرد و از تک‌روی در تصمیم‌سازی خودداری کرد و همة احتمالات را در وقت موضع‌گیری و اخذ تصمیم در نظر گرفت.
می‌توان در این شرایط سخت:
۱٫ باید به ایجاد اتّفاق و اتّحاد در بقیّـ[ السّیف مسلمانان مظلوم در شرق اسلامی اندیشید. اتّفاق مقدّس برای خنثی‌سازی توطئه‌ها در وقت مقابله با ائتلاف صلیب و سلفی و صهیون؛
۲٫ می‌توان به افشای استراتژی خصم نیز پرداخت. افشای استراتژی، خود گامی مهم در مقابله با دشمن است؛
۳٫ می‌توان به انتقال بحران در صفوف بحران‌سازان اندیشید. ایجاد شکست و تفرقه در میان صفوف خصم، گام مهمّی است که یک فرماندة میدان‌دار می‌تواند مجال مقابله را برای خود فراهم آورد؛
۴٫ می‌توان در کنار این همه، مجالی هم برای مصونیّت‌بخشی به شیعیان به وجود آورد. از یاد بردن مستضعفان مبتلا، یله کردن آنها و بی‌تفاوت گذشتن از کنار زخم و جراحات بی‌شمارشان، دور از انصاف است. آنان در زیر رگبارها و زنجیر تانک‌ها به قدر سایة چادری و ظرف آبی به سوی ما چشم می‌گردانند؛
۵٫ می‌توان توبه کرد. از آنچه که باید می‌کردیم و نکردیم. از آنچه که نمی‌بایست؛ امّا به هر دلیل مرتکب شدیم. می‌توان صمیمانه با خودمان، با مردم سخن بگوییم، دیوارهای حائل را برداریم و اعتماد را دیگر بار به مردم هدیه کنیم. اعتماد نه بر مردم، بلکه اعتماد مردم به خودمان. آنگاه که نانی در کف مردم نماند و امنیتی که در آن به سر برند، تنها اعتماد آنان به حاکمان است که آنان را برای ماندن در کنارشان دلگرم می‌سازد.
هیهات، ما در این باره راه نرفتة بسیاری داریم.
اللهمّ عجّل لولیّک الفرج. ان‌شاءالله

اسماعیل شفیعی سروستانی
۱۷ رمضان ۱۴۳۳ ه‍ .ق.