قرقیسیا شهرى در منطقه شمالى سوریه است که در میان فرات و سرچشمه نهرى که ۱  خابور در آن است قرار دارد. این شهر حدود ۱۰۰ کیلومتر با مرزهاى عراق و ۲۰۰ کیلومتر با مرزهاى ترکیه فاصله دارد و در نزدیکی هاى شهر «دیرالزور» است. در آینده نزدیک در آن گنجى از طلا، نقره یا مانند آنها (مثلاً نفت) کشف می ‏شود آن‏گونه که روایات بیان نموده ‏اند:« آب فرات کوهى از طلا و نقره را نمایان می ‏کند که بر سر آن از هر نه نفر، هفت کشته می ‏شوند.» ۲

در این جنگ اقوام مختلفى شرکت دارند:

.
۱- ترکها:  آنها که به جزیره ۳ نیرو پیاده کرده‏اند؛
۲- رومیان:  یهودیان و دولتهاى غربى که وارد فلسطین شده‏اند؛
۳-سفیانى:  که در این هنگام بر دیار شام مسلط شده است؛
۴- عبداللَّه:  روایات به مطلب خاصى درباره او اشاره نمى‏کنند ظاهراً هم پیمان مغرب زمین است؛
۵- قیس:  مرکز فرماندهی ‏اش مصر است؛
۶- فرزند و نواده عباس:  که از عراق می ‏آید.

.
به دنبال این جنگ، خونریزى و کشتار شدیدى پیش می ‏آید که تا قبل از به پایان رسیدن آن در مدت کوتاهى ۱۰۰۰۰۰ نفر (و بنا بر روایتى ۴۰۰۰۰۰ نفر) ۴  کشته می شوند. این مطلب می ‏تواند اشاره‏اى به استفاده از سلاحهاى کشتار جمعى (اتمى، هسته‏اى، بمبهاى شیمیایى و میکروبى و الکترونى کشنده در این جنگ باشد که بر حیوانات و گیاهان خوراکى هم اثر می گذارند). این جریان یکى از میدانهاى جنگ جهانى بی ‏مانند آخرالزمان است که قبل و بعد از آن مانند نداشته و نخواهد داشت که در انتهاى آن هم‏ پیمانان سفیانى پیروز می ‏گردند.

.
روایات شریف ما صراحتاً به این واقعه اشاره کرده ‏اند:

.
در روایتى، عمار یاسر این‏گونه نقل می ‏کند:
« غربیان به سوى مصر حرکت می ‏کنند و ورود ایشان بدانجا نشانه (آمدن) سفیانى است. پیش از آن شخصى که دعوت می ‏کند، قیام کرده و ترکها وارد حیره و رومیان وارد فلسطین می ‏شوند. عبداللَّه هم بر آنها سبقت می ‏گیرد تا این که دو لشکر در سر نهر در مقابل هم می ‏ایستند جنگ بزرگى درمی ‏گیرد و صاحب‏ المغرب (هم پیمان غربیان) هم حرکت می ‏کند. مردان را کشته و زنان را اسیر می ‏کند، سپس به سوى قیس برمی گردد تا اینکه سفیانى وارد حیره می ‏شود. یمانى هم شتافته و سفیانى هر چه را جمع کرده بودند درهم می ‏شکند و به سوى کوفه حرکت می ‏کند. ۵ »

.
جابر جعفى هم طى حدیثى طولانى از امام باقر(ع) چنین روایت کرده است:
«از دین برگشتگانى از جانب ترکها حمله کرده و سپاهى از روم آنها را دنبال می کند. برادران ترکها، پیاده کردن نیروهایشان را در جزیره ادامه می ‏دهند. رومیان از دین‏ برگشته هم در رمله نیرو پیاده می ‏کنند. جابر! در آن سال در تمام زمین به واسطه غربیان اختلاف زیادى وجود دارد که اول مغرب زمین شام است. در این زمان سه پرچم (سپاه) در مقابل هم می ‏ایستند: سپاه اصهب، ابقع، سفیانى. در ابتدا سفیانى با ابقع می ‏جنگد و او و همراهانش را کشته و به دنبال آن اصهب را هلاک می کند. پس از آن تا عراق جنگ و کشتار به پا می ‏کند و سپاهیانش را به قرقیسیا می ‏رساند و در آنجا هم به جنگیدن می ‏پردازد. در این جنگ ۱۰۰۰۰۰ نفر از جباران  و ستمگران کشته می شوند. پس از آن سفیانى سپاهى را به سوى کوفه گسیل می ‏دارد. ۶ »

.
عبداللَّه بن ابى یعفور مى‏گوید که امام باقر(ع) به ما فرمودند:
«براى بنی ‏عباس و بنى مروان حتماً اتفاقى در قرقیسیا می ‏افتد که در آن جوان قوى و تنومند، پیر می ‏شود و خداوند از آنها پیروزى را برمی ‏دارد و شکست می ‏خورند (پس از این جنگ) به پرندگان آسمان و درندگان زمین وحى می ‏کند که شکم خود را از گوشت تن جباران سیر کنید و پس از آن است که سفیانى شورش می ‏کند.۷ »

.
حذیفة بن منصور هم از امام صادق(ع) روایت کرده که فرمودند:
« خداوند سفره‏اى در قرقیسیا دارد که گاهى از آسمان ندا می دهد و دیگران را آگاه می ‏کند که ‏اى پرندگان آسمان و درندگان زمین براى سیر کردن خود از گوشت بدن جباران بشتابید. ۸ »

.
محمدبن مسلم از امام باقر(ع) ضمن حدیثى بلند چنین نقل کرده است:
«  آیا نمی ‏بینید که دشمنان شما در معاصى خداوند کشته می ‏شوند، بدون آن که شما حضور داشته باشید در حالى که شما با آرامش و امنیت در گوشه خانه‏ هایتان نشسته‏ اید، برخى از آنها برخى را بر روى زمین می ‏کشند؟ سفیانى عذاب مناسبى براى دشمنان شما و نشانه ‏اى براى خودتان است. آن فاسق وقتى (در ماه رجب) سر به شورش برداشت شما اگر یک یا دو ماه (ماه رمضان) پس از شورش او از خود حرکتى نشان ندهید به مشکلى بر نخواهید خورد تا این که بسیارى از خلق منهاى شما (شیعیان) کشته شوند.۹ »

.
به هر حال پس از معرکه قرقیسیا و کشتار و تضعیف و شکست بسیارى از آن قواى سیاسى و نظامى که ممکن بود پس از ظهور حضرت مهدى(ع) در مقابل ایشان جبهه‏ گیرى کنند، تنها سفیانى است که پیروزمندانه باقى مانده و فخرفروشى می ‏کند.

 

پی نوشت ها :

۱ -   درخت به لسان سیاه.
۲ -   السفیانى فقیه، ص۳۱٫
۳-   منطقه بین‏النهرین.
۴-   یوم‏الخلاص، ص۶۹۸٫
۵-   الغیبة، شیخ طوسى، ص۲۷۹؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۰۸؛ بشارةالاسلام، ص۱۷۷؛ السفیانى فقیه، ص۱۲۸٫
۶-   الغیبة، نعمانى، ص۱۸۷؛ بشارةالاسلام، ص۱۰۲؛ السفیانى، فقیه، ص۱۰۸؛ یوم‏الخلاص، ص۶۹۸؛ الممهدون للمهدى(ع)، ص۱۱۲٫
۷-   الغیبة، نعمانى، ص۲۰۵؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۵۱؛ یوم‏الخلاص، ص۶۹۰؛ السفیانى فقیه، ص۱۲۷٫
۸-   الغیبة، نعمانى، ص۱۸۶؛ یوم‏الخلاص، ص۶۹۹؛ الممهدون للمهدى(ع)، ص۱۱۳؛ السفیانى فقیه، ص۱۲۷٫
۹-   الغیبة، نعمانى، ص۲۰۳٫

VN:D [1.9.22_1171]