آنقدر خودت را به مرزهای ابتذال نزدیک می‌کنی که صدای همه در می‌آید و هیچ نمی‌اندیشی
44 بازدید
تاریخ ارائه : 9/8/2012 6:23:00 PM
موضوع: ارتباطات

آقای صدا و سیما!

 با توجه به بزرگی و پیچیدگی تو، فرض می کنم اهدافی برای خودت مشخص کرده ای و برنامه مدونی برای رسیدن به آن اهداف ریخته‌ای (اگر جز این باشد، باید روضه دیگری برایت بخوانم و یا فریاد دیگری بر سرت بزنم). علاوه بر این فرض می‌کنم که اهداف تو در راستای اهداف انقلاب است و با توجه به سخنان امام و رهبر تنظیم شده است. چرا که اولا تو بخشی از جمهوری اسلامی هستی و نمی‌توانی با مجموعه بزرگتر خویش هماهنگ نباشی. ثانیا اکثر مخاطبین خویش را مدیون انقلاب هستی. یادت نرفته آن روزگاری که مردم تماشای تلویزیون را (به خاطر حکومت وقت) مطلوب نمی‌دانستند و حتی بسیاری نیز حرام می‌دانستند. اعتمادی که مردم به سیما و صدای تو پیدا کردند همه به برکت انقلاب و امام بود. پس تو مدیون انقلاب هستی و باید دین خویش را ادا کنی.

حالا که (بنا بر فرض من) اهداف و برنامه‌هایی در راستای اهداف انقلاب ریخته‌ای، پس باید کودک من را به جوانی انقلابی تبدیل کنی. آیا این کار را می‌کنی؟…

ادامه مطلب را ببنید…

 

 نامه ای سرگشاده به آقای صدا و سیما

 آقای صدا و سیما!

سلام.

 من جوان مسلمان نسل سومی هستم و حالا که سال‌ها صحبت‌های تو را از پس گیرنده‌های خانگی شنیده‌ام، می‌خواهم قدری نیز برایت حرف بزنم تا تو نیز نظراتم را بدانی.

 اما پیش از اینکه سخن اصلی را بگویم، باید به خاطرت بیاورم که من، در ادامه نسلی زندگی می‌کنم که انقلاب و جنگ را درک کرده است و برای ایجاد شرایط مطلوبش از اهدای جان نیز دریغ نکرده است. اما دانسته‌های من از آن جنگ و انقلاب تنها چیزهایی است که امروزه از طریق تو می‌بینم و می‌شنوم، به علاوه خاطراتی که دیگران برایم بازگو می‌کنند.

 از روزی که به خاطر دارم تو در کنار من بوده‌ای و من با تو زندگی کرده‌ام، بنابراین به خودم حق می‌دهم که در مورد تو اظهار نظر کنم. این اظهار نظر (که کاملا از دیدگاه انتقادی بیان شده است) به هیچ وجه خوبی‌های تو را زیر سوال نمی‌برد. از نظر گسترش کمی یا از لحاظ محتوای سیاسی رضایت‌مندی بسیاری از تو دارم.

 به همگانی که این نامه را می‌خوانند می‌گویم که این نامه به آقای صدا و سیما! نوشته شده است، نه به آقای ضرغامی یا لاریجانی یا غیره و ذلک. یعنی حرف‌هایی که می‌زنم (تنها) خطاب به این آقایان نیست (اینکه خطاب به چه کسی است و چه کسی باید پاسخ بگوید، خدا می داند!).

آقای صدا و سیما!

با توجه به بزرگی و پیچیدگی تو، فرض می کنم اهدافی برای خودت مشخص کرده ای و برنامه مدونی برای رسیدن به آن اهداف ریخته‌ای (اگر جز این باشد، باید روضه دیگری برایت بخوانم و یا فریاد دیگری بر سرت بزنم). علاوه بر این فرض می‌کنم که اهداف تو در راستای اهداف انقلاب است و با توجه به سخنان امام و رهبر تنظیم شده است. چرا که اولا تو بخشی از جمهوری اسلامی هستی و نمی‌توانی با مجموعه بزرگتر خویش هماهنگ نباشی. ثانیا اکثر مخاطبین خویش را مدیون انقلاب هستی. یادت نرفته آن روزگاری که مردم تماشای تلویزیون را (به خاطر حکومت وقت) مطلوب نمی‌دانستند و حتی بسیاری نیز حرام می‌دانستند. اعتمادی که مردم به سیما و صدای تو پیدا کردند همه به برکت انقلاب و امام بود. پس تو مدیون انقلاب هستی و باید دین خویش را ادا کنی.

حالا که (بنا بر فرض من) اهداف و برنامه‌هایی در راستای اهداف انقلاب ریخته‌ای، پس باید کودک من را به جوانی انقلابی تبدیل کنی. آیا این کار را می‌کنی؟

 آقای صدا و سیما!

 هیچ دقت کرده‌ای که سمت و سوی برنامه‌های کودک تو چگونه است؟ مجری‌هایی که (زن یا مرد) به بهانه کودکان، لودگی می‌کنند چه شخصیتی به بچه کوچک من می‌دهند؟ اشتباه نکن! نمی گویم مجری برنامه کودک باید عصا قورت بدهد و سیخ سیخ بایستد و فقط زمان پخش برنامه‌ها را اعلام کند. اما آیا میان لودگی و عصا قورت‌دادگی، حالت دیگری وجود ندارد؟ هیچ از خودت پرسیده‌ای که پیامبر با کودکان چگونه بازی می‌کرد؟ آیا خودش را مانند دلقک‌ها به مسخرگی می‌کشاند تا کودکان را شاد کند؟ آیا تا کنون شده است سعی کنی از احادیث و سیره معصومین و علما و با توجه به شرایط حال حاضر دنیا، اصول برنامه‌های کودکان را استخراج کنی؟ یا اینکه ضرورتی برای این کار نمی‌بینی؟ می‌گویی دنیا امروزه به اصولی دست یافته است و در حال اجرای آن است، پس ما نیز طبق همین اصول حرکت می‌کنیم. دو سوال می‌پرسم: اول اینکه آیا کاملا طبق همین اصول پذیرفته شده در دنیا حرکت می‌کنی؟ دوم اینکه آیا همه اصول پذیرفته شده در این عصر بی قواره، کاملا درست است؟ مگر بنا نبوده است انقلاب اسلامی اصول زندگی را از نو و طبق فرامین دین پی ریزی کند؟

 آقای صدا و سیما!

 سخنرانی حضرت امام خمینی را در تاریخ ۳۰ تیر ۵۸ به خاطر داری؟ اگر به آرشیو خودت رجوع کنی و آن را برای مردم پخش کنی، مطمئن باش که در مقابل سوالات بی شماری از طرف مردم قرار می گیری. همان ابتدای انقلاب امام چه فرمانی به تو داد؟ آیا نگفت برای حذف موسیقی برنامه ریزی کنی؟ آیا نگفت کودکان را به گونه‌ای تربیت کنی که به موسیقی عادت نکنند؟

 آقای خامنه‌ای چه؟ آیا نگفت ترویج موسیقی با اهداف عالیه نظام در تناقض است؟ و آیا اهداف عالیه نظام همان اهداف عالیه تو نیست؟ آیا سخنان امام و رهبر برای تو دستور محسوب نمی‌شود؟ برای اجرای این فرامین چه کرده‌ای؟

هیچ می‌دانی با موسیقی‌های <چرا و چیه> و <عمو پورنگ> کودکان را به کدام سمت می‌بری؟ با خوانندگی <زن ها> به جای <عروسک> دهن کجی به شرع را یاد کودکان می‌دهی و اگر کسی بخواهد کودکش را با احکام شرعی موسیقی آشنا کند، چه مصیبتی خواهد داشت. کودکی که همیشه موسیقی‌های تند <فیتیله‌ای> را با رغبت شنیده و رقص مجریان <فیتیله> و عروسک‌های محبوبش با آهنگ‌های تند را دیده و به همراه آن موسیقی‌ها صدای آواز زنان را شنیده، چگونه می‌تواند بفهمد که موسیقی حرام یعنی چه؟ اگر نمی‌خواهی سخن امام و آقا را در مورد موسیقی رعایت کنی، لااقل حدود شرعی را بیاموز تا پایت را از آن فراتر نگذاری.

 مردم با برنامه‌های تو خو گرفتند اما آگاهان اندک اندک اعتماد خویش را به تو از دست دادند. هر چند نسبت به قبل از انقلاب بسیار بهتر شده‌ای، اما جهت‌گیری فرهنگی خویش را در راستای آنچه انقلاب می‌خواست تغییر نداده ای. گویی ۳۰ سال بعد از انقلابی که در همه کشور اتفاق افتاد، انقلاب دیگری باید در صدا و سیما حاصل شود. و این بسیار برای تو و هنرمندانت زشت است که ۳۰ سال از همه کشور عقب‌‌تر باشید.

  آقای صدا و سیما!

 وقتی ما کودکی خود را با تو می‌گذراندیم، کارتن‌های زیبایی داشتی. از پسر شجاع بگیر تا نیک و نیکو و هاچ، زنبور عسل و … در اکثر آن برنامه‌ها، آرامش و ادب و همیاری به خوبی مشهود بود. اما برنامه‌هایی که امروز نشان کودکان می‌دهی چیست؟ دیجیمون؟ خشونت را چه زیبا به کودکان منتقل می‌کنی. در برنامه‌های کارشناسی خود گله می‌کنی که چرا بچه‌ها به بازی‌های خشن کامپیوتری رو می‌آورند ولی از آن سو، گرایش به سمت آن بازی‌ها را با کارتن‌هایی که نشان آنها می‌دهی (ایجاد و) تقویت می‌کنی.

در کنار انتقال خشونت، قبح شکنی دوستی دختر و پسر و حتی تشویق به آن را هم به صورتی غیر مستقیم انجام می‌دهی. در اکثر کارتن‌ها و فیلم هایت (اعم از کودکانه و بزرگانه) رابطه محرم و نامحرم، آنقدر با خواسته دین فاصله دارد که انسان را به حیرت وا می‌دارد. (تقریبا) همه برنامه‌های کودکانه خارجی از چند دختر و پسر هم سن و سال که رفقای گرمابه و گلستان هم دیگرند تشکیل شده است. کودک من بعد از انس گرفتن با این برنامه‌ها درک نخواهد کرد <حیا> داشتن هنگام صحبت با نامحرم یعنی چه. نگو که کودک است و نمی‌فهمد. آنچه در کودکی می بیند، اساس تربیتش در بزرگ سالی است.

 عذر بدتر از گناهی که می توانی بیاوری این است که بگویی برنامه‌هایی که از خارج می‌خریم این گونه‌اند و گناه را به گردن اجنبی بیاندازی. اما مگر خود تو توان و امکان ساخت برنامه‌های مناسب برای کودکان را نداشته‌ای؟ باور نمی کنم زور صدا و سیمای ایران به ساخت برنامه‌های فرهنگی کودکانه نرسیده باشد. غنی‌ترین ادبیات، در کنار خوش‌ذوق‌ترین هنرمندان برای انتقال زیباترین مفاهیم. چه چیزی کم است؟ بودجه هم که الی ما شاء الله وجود دارد. با این حساب من حق دارم تو را بازخواست کنم و بگویم ۱۰ برنامه برتری که در یک سال گذشته برای ترویج فرهنگ اسلامی-ایرانی ساخته‌ای نام ببر. (دقت کنید. گفتم در یک سال گذشته. یعنی هر ساله باید آنقدر تولید برنامه داشته باشیم که ۱۰ تای آن را به عنوان برنامه های برتر نام ببریم.

 آقای صدا و سیما!

 هیچ می‌دانی که پیام‌های بازرگانی و تبلیغاتی که پخش می‌کنی، چه اثری در جامعه می‌گذارند؟ اصلا آیا تا کنون فکر کرده‌ای که تبلیغات اسلامی چگونه باید باشد؟

 اگر تعجب کنی، تعجب نمی‌کنم. شاید هیچ فکر نکرده باشی که تبلیغات هم اسلامی و غیر اسلامی دارد. اما من به تو می‌گویم که این چیزی که امروزه به اسم تبلیغات به خورد ما (از بزرگ و کوچک و پیر و جوان) می‌دهی، همه را از غرب گرفته‌ای و تنها سکس و حواشی آن را حذف کرده‌ای. اما با بقیه تبعات آن چه کرده‌ای؟ آیا توانسته‌ای کاری کنی که مصرف گرایی را نیز کنترل کنی؟ آیا تبلیغات تو باعث زشتی زدایی از پرخوری و اسراف نشده است؟ به حق که نمی‌توانی این کم‌کاری خویش را انکار کنی. تازه در کنار این مشکل عمده، نگاه کن که چقدر چیزهای مضر، که به وسیله تو به خورد جامعه داده می‌شود. هر چه وزارت بهداشت بیانیه و دستورالعمل صادر کند که پفک برای کودکان ضرر دارد، تو با یک تبلیغات ۱۵ ثانیه ای خود همه را بی اثر می‌کنی. و کذلک کثیر.

 حالا نمی‌خواهم وارد این بحث بشوم که این تبلیغاتی که پخش می‌شود با قوانین خودتان چقدر تناقض دارد و یا سهم تبلیغات فرهنگی در بین آن چقدر است و یا …

 آقای صدا و سیما!

 اگر در کودکی، کارتن‌هایی به ما نشان می دادی که در آنها دختر و پسر همانگونه دوست بودند که دختر و دختر یا پسر و پسر، حالا که بزرگ شده‌ایم، در همه (منهای اندکی از) سریال‌هایت شاهد دل‌دادگی دختران و پسران جوان هستیم، که البته همه هم ختم به امر خیر ازدواج می‌شوند و همه خانواده های تشکیل شده هم خوشبختی فوران می‌کند و حاشا و کلا که محض رضای خدا بخواهی بفهمی که نظر اسلام در مورد این مسئله چیست؟ اگر حوصله نداری پیش یک استاد اخلاق بروی تا بحث همه جانبه را بشنوی، لااقل رساله را باز کنی تا حکم شرع را بدانی.

 در سریال‌های گذشته‌ات دیده‌ام دختران جوانی که وقتی اضطراب و تشویش بر آنها غلبه می‌کند، به سراغ دوست‌پسرهای خویش می‌روند و با ملاقاتی خیابانی تمام غصه ها را فراموش می‌کنند. البته تو آن همه زیرک هستی که اسم این رابطه را دوستی نگذاری. مثلا آن پسر همکار دختر خانم است یا قرار است به خواستگاری او بیاید (یا آمده است) یا از این جور توجیه‌های دیگر.

 در برخی سریال‌ها، محرم و نامحرم برای بازیکنان بسیار نامفهوم است. نه اینکه مقتضای فیلم باشد، بلکه اصولا حضرات هنرمند فکر نمی کنند لازم باشد این محدودیت را در فیلم خویش ایجاد کنند. این نقیصه در سریال‌های طنز به اوج خویش می رسد (به عنوان نمونه‌ی در حال پخش رجوع کنید به شب های برره).

  آقای صدا و سیما!

 به نظر من تو قاتل هستی. قاتل آن جوانی که با موتور از روی اتوبوس ها پرید و به میان آنها سقوط کرد و جان داد. عجله نکن تا بگویم چرا.

 اخبار تو دقیقا به سبک اخبار غربی است. اخبار غربی‌ها پر است از خبرهایی مثل این که: <بزرگ‌ترین پیتزای جهان پخته شد>، <رکورد پرش با توپ شکسته شد>، <جنگ گوجه‌ها در فلان کشور>، <زیباترین گربه جهان انتخاب شد> و بیشتر و بیشتر.

 اما چرا؟ آنها پوچی و خلا زندگی خویش را با این سرگرمی‌ها پر می‌کنند. اما این‌ها برای ما چه حکمی دارد؟ وقتی این اخبار جزء عناوین مهمترین خبرها پخش می‌شود، مردم آن را جزء اخبار مهم می‌شمارند و هنگامی که این اخبار از تلویزیون پخش می‌شود، جوانان به انجام کارهای اینچنینی تشویق می‌شوند. نتیجه اینکه می‌شنویم <در آذربایجان بزرگ‌ترین کوفته پخته شد> و <در سیستان گنده ترین کوفته ساخته شد> و در این میان جوانی نیز جان خویش را می گذارد تا رکوردی بشکند و چه رایگان حیات خویش را می‌فروشد. اگر او را در کنار شهدا بگذارند و بگویند <این‌ها برای دین کشته شدند، تو چه؟> او چه پاسخی خواهد داشت؟ آنها که در این مسیر کشته نشدند نیز وضعیت بهتری ندارند. عمر عده‌ای که می‌تواند کشور را گامی به پیش ببرد یا خودشان را قدمی به خدا نزدیک کند، در راه پختن کیک ۵ طبقه صرف می‌شود، چرا که صدا و سیما به این مسائل علاقه نشان می‌دهد و ذائقه مردم را این گونه بار می‌آورد.

 آقای صدا و سیما!

 یک نکته را هرگز فراموش نکن. تو همان قدر که صدا و سیمای تهرانی‌ها هستی، صدا و سیمای شهرستانی‌ها و روستایی‌ها و دهاتی‌ها هم هستی. اما چقدر این نکته را به خودت یادآوری می‌کنی؟

 به خاطر اینکه عده‌ای (که اکثر آن عده تهرانی هستند) به سمت ماهواره نروند، آنقدر خودت را به مرزهای ابتذال نزدیک می‌کنی که صدای همه در می‌آید و هیچ نمی‌اندیشی که در این میان چه بر سر شهرستانی‌ها و روستایی‌ها می‌آید. تازه اصل این کار هم کار درستی نیست اما به خاطر جواب زیبایی که آقای خامنه‌ای در مراسم تودیع آقای لاریجانی به این حرکت دادند، از اطاله کلام صرف نظر می کنم.

 بلایی که برنامه‌های طنز و غیر طنز تو بر سر شهرستان‌ها آورد، سالها زحمت خودت را می‌طلبد تا جبران شود.

 آقای صدا و سیما!

 هنوز خیلی حرف دیگر دارم که بگویم. اما بدون امید به اینکه جوابی بدهی. سخنان بسیاری از موضع صحبت‌های من گفته شده است اما پاسخ در خوری از تو شنیده نشده است. پس سخن را کوتاه می‌کنم تا جوابی شنیده شود.

جوان مسلمان نسل سومی‌.

علی اصغر جوشقان نژاد